Participatiesamenleving? Of gewoon lekker samen koken en eten?


Op zaterdag 12 oktober werd het eet- en kookconcept ‘De Soepsteen’ gelanceerd. Veel mensen genoten op De Mikkelhorst van een heerlijke pompoensoep en maakten kennis met het verhaal van de reiziger met de geheimzinnige soepsteen (zie onder).

Opvallend veel mensen werden geraakt door het Ierse volksverhaal. En als je dan ook nog gezellig kletsend  rond een pruttelende pan met warme soep zit, krijgt het verhaal al snel een extra dimensie.

Natuurlijk, echte armoede kennen we hier niet. Er is nog altijd een vangnet waar mensen op terug kunnen vallen. We zouden meer kunnen spreken van een vorm van ‘schraalheid’. Want ook in Haren zijn er veel mensen die op een ‘laag pitje’ leven zowel in financiële en/of in sociale zin.

Eten doen we allemaal. Terug naar de basis dus. Lekker samen koken en/of eten. Daar kunnen mensen zich levendig iets bij voorstellen. Geef je dus op voor De Soepsteen via , leer nieuwe mensen kennen en geniet!

Het verhaal van de Soepsteen

In een dorp waar armoede was, liep een reiziger met een pan met een steen er in. Het was erg koud buiten.
In bijna alle huizen was het donker. Iedereen bewaarde het hout en het beetje eten dat men had voor het geval
er nog slechtere tijden kwamen.
Er was echter één huis waar de reiziger vuur zag branden en daar klopte hij aan. Er werd open gedaan en de
reiziger vroeg of hij zich bij het vuur wat op mocht warmen. “Ik zou graag soep voor u willen maken”, zei de
reiziger. “Maar beste man”, zei de gastvrouw “hoe wil je dat doen? Iedereen is arm. We hebben hier nauwelijks
te eten“.
De reiziger toonde zijn pan met de steen er in. Verbaasd keek de bewoonster hem aan en vroeg: “Wat wilt u
met deze steen?”. De reiziger pakte de glanzende steen, streelde deze even en gaf aan “Als u deze pan met
water op het vuur zet,zal ik van deze steen soep koken.”.
Het nieuws van de soepsteen verspreidde zich snel. Iedereen uit het dorp kwam kijken wat de reiziger deed en
vol verwachting keek men naar het kokende water.
De reiziger proefde even en gaf aan “Aha… er begint al wat smaak aan het water te komen. Een beetje zout
kan de soep echter nog wel gebruiken”. Een buurman had nog wat zout thuis en haalde dat snel op. “Ik had ook
nog wat kruiden” vertelde dezelfde man trots. “Zal ik dat er ook in doen?” “Prima”, zei de reiziger. “Een stukje
vlees zou de soep ook niet misstaan” merkte een andere omstander op. Een buurvrouw, die ook uit nieuws-
gierigheid was komen kijken zei: “Ik heb in de kelder nog wat soepvlees liggen”. Ze haalde het vlees op en nam
ook een paar worteltjes uit de tuin mee. “Een ui en een prei zouden er ook goed in smaken”, zei de reiziger.
“Die heb ik nog in mijn tuin”, zei de overbuurman. “Ik heb nog een restje bonen en wat selderij”, zei een ander.
Iedereen haalde iets op waardoor de soep nog lekkerder en voedzamer kon worden. De reiziger roerde in de
soep en proefde. “De soep is klaar”, zei hij en schepte de borden vol. Iedereen smulde van de overheerlijke
soep. In lange tijd hadden ze niet zo heerlijk gegeten. Ze aten met elkaar de hele pan leeg. Alleen de soepsteen
lag er nog in. De vreemdeling stond op en wilde vertrekken. Dat kwam als een verrassing voor de dorps-
bewoners. “Hoe moeten we nu voortaan soep maken?” gaf een kind aan.
 “Jullie mogen de soepsteen houden” zei de man, “daarmee kunnen jullie nog wel duizendmaal soep koken, als
je ’t maar doet zoals we dat nu hebben gedaan.
De reiziger vertrok en nam de lege soeppan mee. Eenmaal onderweg zag hij langs de kant van de weg een
mooie ronde steen. Hij stopte deze in zijn pan en liep verder naar het volgende dorp.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *